Resimde figür ve doğa ilişkisine postmodern bakış

Abstract

Bu çalışmada postmodernist açıdan resimde doğanın ele alınış biçimleri sanatçılar ve yapıtları üzerinden incelenmiş, baskın olan kavramların açıklanması örneklenmesi ve nihayetinde kendi çalışmalarımla bağlantı kurulması hedeflenmiştir. Öncelikle geçmişten bugüne doğaya bakış ve onu sorgulama şeklimizin resmi nasıl şekillendirdiği kısa bir özet olarak açıklanmıştır. Modern insanın yabancılaşma ve ötekileşme problemlerinin manevi yansısı olarak yüce kavramının ilk kez görülmesi sebebiyle romantizm ve Caspar David Friedrich'in resimleri açıklanmıştır. Aşkınlığın ifadesi olan yüce kavramının güzelden farklı olarak resme girmesi, modern resmin olanaklarını da genişletmiştir. Süprematizm'de sadeleştirilmiş formun peşinde manevi vasıfların soyut resimde ifadesini mümkün kılan yücenin, postmodernizmde sınırsız-belirsiz olanın ifade edilemezliği olarak kullanımındaki dönüşüm incelenmiştir. Romantizmde, manzarada yüceliği deneyimleyen figürün postmodernist resimde doğada Tanrı'yı arayan merkezi konumundan kayması, tekinsizlik içinde tahakküm çabalarının saçma sonuçlarını yaşaması, tüketim kültürünün izlerini bolca gördüğümüz konformizm çabası içindeki acizliği, ironi kavramının kullanımı içinde incelenmiştir. Tüketim ve sanatın kitlelerle barışmasının yolu olarak kiç, özgün formun dışlanması olarak eklektizm ve türevleri pastiş, parodinin resimdeki kullanımları örneklerle irdelenmiştir. Doğa ve figür imgesini resimlerinde kullanan ressamlar incelenmiş, son olarak ele alınan konunun kendi resimlerimle bağlantısı kurulmuştur.