Portrede ifade ve renk arasındaki bağlantı

Abstract

Bu açıklama raporumda, kompozisyonlarımda amaçladığım plastik çizgi ve düşünce doğrultusunda bugüne dek edindiğim birikimlerle, gözlemlerle ve teorik kaynaklarla birleşerek, rapor konum olan portrede renk ve ifade arasındaki bağlantıyı kendi tuvallerimde nasıl ele aldığımı açıklamaya çalıştım.

Portre, madalya, büst ya da boy heykelinde bir kadının, bir erkeğin ya da bir çocuğun çizgilerle aynen gösterimidir. "Portrait"den gelen bu sözcüğün eski anlamı oldukça genişti ve bir şeyin sunuluşu, özellikle de resmetmek, resmini yapmak anlamına geliyordu. Kişinin kendisinin ve sevdiklerinin görüntüsünü saklama gereksinimi bütün uygarlıkların ortak noktası olmuştur. (1)

Portrecilik, kimi dönemlerde portreci mesleğini sürdüren heykeltıraş ve ressamların ortaya çıkması ile sonuçlanan bir gelişme geçirdi. İlkel sanatçı, bir yüzü kopya etmek yerine basit biçimlerle bir yüz oluşturuyordu. Mısırlılar, gördüklerinden çok, bildiklerini betimliyorlar. Yunan ve Roma sanatı, bu kalıpsal biçimlere can kattı. Ortaçağ sanatı, bu biçimleri kutsal öyküyü anlatmada kullandı. Çin sanatı ise, onları düşünsel içe dalış amaçlarına yöneltti. Fakat bu kalıp ve biçimlerden hiçbiri sanatçıyı gördüğünü resmetmeye itmiyordu. Bu düşünce, yalnız Rönesans'ta doğdu. Başlangıçta, her şey yolunda gibiydi. Sanatçının kendini çevreleyen dünyayı betimlemesinde kullandığı araçlara bilimsel perspektif, sfumato (giderek erime), Venedikli sanatçıların renkleri, devinim ve ifade eklendi.