Sanat ve çağdaş düşünce

Abstract

Sanata dair bildiklerim eski yunanlılarla başladı ve New York'taki Görsel Sanatlar Okulu ile sona erdi. Çağın "BAĞINTICILIK (RELATIVIZM)" felsefesi, daha doğrusu Einstein'ın izafiyet teorisinin o zamanlar moda olan açıklaması hepimizi etki altına almıştı; bu yüzden doğal olarak sanat öldü. Bütün sanat öğrencileri de buna üzülür gibi göründü; (kendi duygusuzluğuna şaşmış bir nesildi bu) fiziksel olan herşey yüzeysel olmuştu artık. Yeni estetik anlayışı vahşilikle anlamlaştı; mekanikleşme de bu anlayışın özündeydi.

Bizlere göre PHIDIAS, aynen plato gibi güzelliği standardlaştırmıştı; bizler sanatı bir kanuna dönüştürdük; bu kanun, duyuları analizle sınıflandırıyor, başarıyı metod ve teknikle belirliyordu. Bronz bir Adonis Heykeli bize göre bir çeşit ölçüm aracıydı. Bu tür bir bağıntıcılığı yirminci yüzyıl dünyası artık küçük görmeye başlamıştı.

Erkek cinsinin güzel bir kızı diğerlerinden ayırabilmesi için hiçbir öğretiye gereksinimi olmadı. Sıradan insan bilmeye olan tüm gereksinimine karşın, isteklerin açık açık ortaya konulmasından hoşlanmaz. Bu ona fazla açık saçık ve biraz da saçma gelir. (Sanatçının toplumsal konumu da bu gerçekten doğar.) Çok yazık ki, çağımızda kitlelerin duygulanımları bastırılmak zorunda kalmıştır. Sanatçı için duyulardan daha önemli bir neden olmalıdır, ama sıradan insan için tek nedendir.