Kentsel dönüşüm sürecinde gerilimler,dinamikler ve Karanfilköy

Abstract

"...Bir zamanlar düşündüğü ya da hissettiği şeylerin kendine ait olduğuna artık inanmıyordu; sanki tüm düşünceler oldum olası bu dünyada varmış da, kütüphaneden kitap alır gibi onları ödünç almaktan başka bir şey yapılmıyormuş gibi geliyordu ona..." (Kundera, 1995: 37)

İşte insanı böylesine yazmaktan, çizmekten alıkoyan bir inançsızlık haliyle başlamıştım yüksek lisansa. Latife Tekin’in Defter dergisindeki, “Yazı ve Yoksulluk” yazısında belirttiği gibi insanlardaki yazılı metin, estetize edilmiş biçimler hırsı sarsıcı ve korkutucu geliyordu. Yaşam denebilecek her şeye uzak ve yabancılaştıran bir faaliyet söz konusuydu sanki.

Sonrasında haberdar olunan gerçeklikle yaşamdaki hakikat arasındaki mesafeyi kurcalamanın, marjinalleştirilmiş, susturulmuş ya da sessiz kalmış toplumsal yaşam hikâyelerini merkeze koymaya çalışmanın, farklı yaşam deneyimlerine sahip insanların gerçeklerine tanık olmanın ve bunları aktarmada aracı olmanın anlamını kavradım, hatırladım bir kez daha. İşte burada Meral Özbek’in insan sıcaklığı ve yaptığımız derslerde bizlerle kurduğu eşitlikçi yaklaşımı, düşünmeye yönlendirişi, bu kavrama ve hatırlama sürecine katkıda bulundu.

Bu çalışmada bir gecekondu mahallesinin yaşadığı yıkımların ifadelendirilmesinin altında yatan gerçekleri, bu yıkımı gündeme getiren süreçleri tartışacak ve yıkım yaşayan Karanfilköy’ün kendi hakikatini anlatmaya girişerek, dile getirileni bozmaya ve Karanfilköylüler’in nerede, nasıl ve kimler olarak yaşadıklarını, kendilerini bu dünyada nasıl taşıdıklarını ve kentle nasıl karşılaştıklarını anlatmaya uğraşacağım. Aracılık uğraşısının sunma ve temsil sorunları içerdiğini öğrenmeme rağmen.