Alçı Heykellerin Üç Boyutlu Ortama Aktarılması

Abstract

Bu proje, MSGSÜ Heykel Bölümü’ndeki alçı heykellerin optik 3B tarama ve 3B yazıcı teknolojileri kullanılarak ne ölçüde doğru, güvenilir ve yeniden üretilebilir biçimde dijitalleştirilebileceğini incelemiştir. Elde edilen veriler, kurumsal dijital arşiv ile eğitim ve araştırma amaçlı kullanıma uygunluk açısından değerlendirilmiştir.

Bu kapsamda Breuckmann optik 3B tarayıcı ve Stratasys 3B yazıcı kalibre edilmiş; seçilen on alçı heykel farklı açılardan sistematik biçimde taranmıştır. Elde edilen nokta bulutları yazılım ortamında birleştirilmiş, temizlenmiş, eksik bölgeler ağ tamamlama yöntemleriyle giderilmiş ve ölçeklendirilmiş prototipler üretilerek dijital–fiziksel karşılaştırmalar yapılmıştır.

Bulgular, optik taramanın farklı boyut ve karmaşıklıktaki heykellerin yüzey ve form bilgisini büyük ölçüde doğru yakaladığını; ancak derin girinti, gölgeli ve erişimi zor bölgelerde yer yer veri kayıpları oluştuğunu göstermiştir. 3B yazıcı çıktıları biçim, oran ve yüzey dokusu bakımından orijinale yüksek benzerlik sunmuş; buna karşın sınırlı baskı hacmi, düşük hız ve nozul tıkanmaları üretkenliği olumsuz etkilemiştir. Süreç performansı ayrıca eski bilgisayar donanımı nedeniyle veri işleme aşamalarında yaşanan yavaşlama ve kilitlenmelerden etkilenmiştir.

Değerlendirme sonuçları, kültürel miras nesnelerinin belgelenmesi ve yeniden üretimi açısından optik 3B taramanın güçlü bir yöntem olduğunu; kaliteyi belirleyen başlıca etkenlerin yüzey özellikleri, ışık koşulları, erişim açıları ve düzenli kalibrasyon olduğunu ortaya koymuştur. Ayrıca sürdürülebilir bir dijital arşiv için yalnızca cihaz temini değil; yazılım lisansları, yetkin insan kaynağı, standartlaştırılmış belgeleme iş akışları ile telif ve veri güvenliği protokollerinin (ör. dijital parmak izi, erişim yetkilendirme) birlikte tasarlanması gerektiği vurgulanmıştır.

Sonuç olarak, on heykelin 3B dijitalleştirilmesi başarıyla tamamlanmış, pilot fiziksel üretimle yöntemin uygulanabilirliği doğrulanmış, elde edilen verilerin koruma, araştırma ve eğitim amaçlı yeniden kullanım için yeterli kaliteye sahip olduğu gösterilmiştir. Proje, MSGSÜ için ölçeklenebilir bir dijital kültürel miras arşiv modeli sunmakta; kurum genelinde bütüncül arşiv politikası, altyapı yenileme ve periyodik kalibrasyon takvimi ile ulusal ve uluslararası fon programlarına entegrasyonun yaygınlaştırma ve kurumsal kapasiteyi güçlendirme açısından kritik olduğunu önermektedir.