Sanford Meisner Tekniği ile tek kişilik anlatı oyunlarının seyirci-oyuncu ilişkisi üzerinden yeniden yorumlanması

Abstract

Sanford Meisner yöntemi, Stanislavski'nin 'sistem'ine dayanan; partneri dinlemeye odaklanan, oyuncunun itkilerini partneriyle ilişkisi içinde ortaya çıkarmayı hedefleyen ve hayali koşullar altında gerçekten yapmaya dayanan bir yöntemdir. Bu araştırma, anlatı oyunlarının seyirciyle doğrudan ve gerçek iletişimi talep eden yapısının, Meisner'in gerçekten yapma, duyguları bilinçle değiştirmeme ve partnerle kurulan ilişkiye bağlılık prensipleriyle uyumlu olduğu varsayımından hareket eder. Araştırma kapsamında Meisner metodu egzersizleri, seyircinin partner olarak konumlandığı anlatı oyunu bağlamında yeniden yapılandırılmış; uygulamalı araştırma yöntemiyle sınanarak son hâline ulaştırılmıştır. Anlatı türü ve Meisner yöntemi bağlamında ilk kez geliştirilen bu egzersizlerin uygulanmasıyla, Meisner prensiplerinin anlatı oyunlarında oyuncu mevcudiyeti, seyirciyle kurulan ilişki, canlılık ve deneyimsellik açısından geliştirici olduğu saptanmıştır. Nitel araştırma yöntemleriyle veri toplanan bu çalışmada, süreç atölye notları, gözlemler ve katılımcı geribildirimleri aracılığıyla değerlendirilmiş; altı anlatı oyunu sahnelenmiştir.