Çağdaş sanatta alegorinin politik söylemin tasarımındaki işlevi

Abstract

Bu eser metni, eserlerimi yorumlarken alegorinin politik söylem üretme kapasitesi ve yöntemlerini anlama çabası sonucu ortaya çıkmıştır. Alegorinin anlamı parçalayarak çoğaltan yapısının, egemen söylemin bütünselliğini nasıl bozduğu; Craig Owens, Benjamin H. D. Buchloch gibi sanat eleştirmenlerinin yaklaşımları üzerinden, aynı zamanda onların kuramsal çerçevelerini oluştururken temel aldıkları Walter Benjamin ve Paul de Man'ın düşünceleri ile birlikte ele alınıp yorumlanmıştır. Walter Benjamin'in alegoriye yüklediği tarihsel ilerlemeciliği yıkarak parçalayan devrimci yapısı ile Paul de Man'ın metnin yapısal çelişkileri nedeniyle nihai anlamın sürekli ertelenmesine neden olan retorik doğası, Benjamin H. D. Buchloch'un alegoriyi montaj ve temellük stratejileri üzerinden ele aldığı çözümlemeler ve Craig Owens'ın alegoriyi postmodern temsil tartışmaları bağlamında konumlandıran yaklaşımı ile birlikte değerlendirilmiştir. Her dört düşünürün önermeleri, alegorinin hem temsiliyeti sorunsallaştıran hem de politik olanı görünür kılan yönünü açıklığa kavuşturmak için bir arada ele alınmıştır. Bu yöntem üzerinden, Danica Dakić'in işleri ve Cryptic olarak adlandırdığım serideki çalışmalar Owens, Buchloch önermelerine kuramsal zeminde örnek oluşturacak şekilde incelenmiştir. Bu eserlerde, gösteren ile gösterilen arasındaki boşluklar, anlatı ve temsilin istikrarsızlaşması, seyircinin konumunun sorunsallaştırılması gibi unsurlar, politik olanı açığa çıkaran alegorik stratejiler olarak okunmuştur.