Resim sanatında melankoli

Abstract

Antik çağda dört özsu öğretisine göre melankolik insanlar değerlendirilmiştir Aristoteles'in bütün üstün değerlere sahip insanların melankolik olduğu teziyle, Melankolik insanın sıradan insana göre daha yaratıcı bir güce sahip oldukları ifade edilmiştir. Aristoteles ve Galenus'un savlarının yadsındığı orta çağda melankoliye olumsuz bir bakış gelişir. Melankolik insanların kederli eylemsizliği Hıristiyanlığın yedi büyük günahından biri olan tembellikle suçlanmıştır. Bu suçlamalar melankoliklere karşı ağır cezalandırmalar getirmiştir. Kuzeyde Rönesans'ın temsilcisi Albrecht Dürer'in Melankolia I adlı gravüründe melankolik öfke ile yaratıcılık iç içe geçer. Bu aynı zamanda Rönesans'ın melankolik insanı olumlayan bakışına iyi bir örnektir. 19. yüzyılın sonlarında ilk melankoli resmini yapan Munch, melankolik insanı sessiz, yaşamın dışında, hüzünlü ve yalnız resmetmiştir. Bu iki ressam da melankolilM i 1ı: ı,il~rdir. Kendi yaşamlarından kaynaklanan mutsuzluklarını, kendi yazgılarını sanats 1(§a ,şaz,al<:1Jne1aiilio ·~Ji birlikte güçlenen bir yaratıcılığa ulaşmışlardır. Resim sanatı tarihinde melankoli konusunu olağanüstü bulan, bilerek ya da bilmeyerek resmeden birçok sanatçı varolmuştur. Bundan sonra da melankolinin sayısız zenginlikte kişisel resmedilişleri de olacaktır.