TAVŞANLARIN GÖZÜNDEN, TAVŞANLAR DAHİL: BAŞKA TÜRLÜ BİR BERLİN DUVARI BELGESELİ

Abstract

Bu makale, Bartosz Konopka’nın Berlin Duvarı’nın hikâyesini, alışılmadık birperspektiften, "tavşan gözünden", anlatan Królik po berlinsku (Rabbit á la Berlin,2009) adlı belgeseline odaklanmaktadır. Rabbit á la Berlin tarihi belgesel ve doğabelgeseli kod ve konvansiyonlarıyla ironik bir şekilde oynayarak, arşiv görüntülerinitavşan bakış açısına göre yeniden çerçevelendirerek ve tavşan bakış vehareketlerini ön plana çıkaracak montaj geçişleri kullanarak belgesel türününve sinematik alanın kendisinin insan merkezliliği üzerine benzersiz bir tartışmaalanı açmaktadır. Bu bakımdan, bu yazı, perdede insan merkezli kullanımlarınve eğilimlerin ötesinde yeni sinematik imkân ve kabiliyetler icat eden Rabbit ála Berlin’in özgün türsel, anlatısal ve biçimsel seçim ve düzenlemelerini mercekaltına almaktadır. Böylelikle, hayvanların görünürlük rejimleri ve sinemada hayvanlarıntemsili üzerine bir tartışma ortaya koymayı ve film çalışmalarının dahaaz türcü dolayısıyla daha mümbit bir alana doğru evrilmesine katkıda bulunmayıamaçlamaktadır.

This article focuses on Bartosz Konopka’s documentary, Królik po berlinsku (Rabbit á la Berlin, 2009), which tells the story of the Berlin Wall in an unconventional way, that is, from a rabbit’s perspective. By playing ironically with the conventions of historical and wildlife documentaries, by reframing and reprocessing archival footage according to a rabbit’s point of view, and by creating transitions that prioritize a rabbit’s gaze and movements, Rabbit á la Berlin opens up a unique opportunity for a discussion of the conventional anthropocentrism of the documentary genre and the cinematic realm itself. In this regard, the article examines the distinctive generic, narrative, and formal arrangements of Rabbit á la Berlin, which develop possibilities and capabilities beyond anthropocentrism. It lays out a discussion of the regimes of visibility that apply to animals and animal representations in cinema and contributes to the evolution of film studies into a vaster field, unconfined to a single species.