XX. yüzyılda manzara anlayışı

Abstract

20. yy. Maneťnin reddedilen eseri, "Kırda Piknik" le başlar. Resmin "yıkananlar" olan adı bile daha sonra basılan kataloglarda "Piknik" olarak değiştirilir. Artık kırda görülen kadın hayal gücü ile yüceltilmiş aşk tanrıçası değil, tüm Paris'in tanıdığı sıradan bir kadındır. Üstelik bakışları ile bizi hazırlıksız yakalamıştır. Sanatçılar bu denli hareketli bir çağa uygun tarz ararlar, teknoloji ile yarışmak zorunda kalırlar.

19. yy sonunda Paris'e yapılan metro, şehrin yenilenmesi, uluslararası endüstri fuarları, teknolojiyi coşku ile kucaklama ve zenginleşen insanlar.

Sanatçılar bu yaşantıyı, geçici anı ve ışığı yakalamaya çalışırlar. Renkler ışık altında oynaşırlar.

Fotoğraf ve sinema hızla gelişir ve sanat olur. Rönesans modelinde arkaya doğru genişleyen resim yüzeyi arkadan öne doğru döner ve ilerler. Resim sonunda resim yüzeyine gelip yapışır.

Resmin uzayı yeniden yapılanmıştır. Bireyselliği. yıkıcı düzenin kuşatmasından kurtarma çabası gelişir. Dış ve iç dünya ile güçlü ve verimli karşılaşmalar yaşanır.

İki büyük savaş sonrası isimsiz kalabalıklar arasındaki birey, genel geçer dış gerçekten iç gerçeğe döner ve bağımsız ruhunun iç manzaralarına bakar.

Kendi varoluşunun gerçek koşullarını arayışı sürer. Bireysel deneyimler artar. Şüphecilik gelişir. "Bir gerçeğin uygulamasındaki tek yetkili neden ben olayım?" Seyirci esere katılmaya çağrılır. Eşitlik aranır. teknoloji içselleşmiştir. Her türlü yenilik sanata sokulur. Kişisel deneyimler ve bireyin karmaşık özgürlüğü güzel sanatlar alanından hiçbir zaman yok olmaz. Ama sanatçı kendisini geri çeker. Artık sanat eseri değil, "proje" ve "iş" vardır. Sanatçı her tür malzemeyi kullanmakta özgürdür, yalnızca seçer.